קריטיקער, ליטעראַטור־פֿאָרשער, געבױרן אין ביעלסק־פּאָדאָלסק, װײַסרוסלאַנד. נאָך אין דער קינדהײט, אין 1912–1913, אין עלטער פֿון 15–16 יאָר, האָט ער צוזאַמען מיט אַ גרופּע זײַנע חבֿרים אַרױסגעגעבן אין דער אָרטיקער שול אַ געשריבענעם פֿון האַנט זשורנאַל „באַפֿרײַונג“. אין 1919 גײט ער פֿרײַװיליק אַװעק אין דער רױטער אַרמײ. נאָך דער דעמאָביליזאַציע אין 1921 אַרבעט ער אין דער רעדאַקציע פֿון דער רוסישער צײַטונג Орловская правда (שטאָט אָריאָל), און אין 1922–1925 לערנט ער אין מאָסקװער מלוכה־אוניװערסיטעט, דערנאָך אין „קאָמוניסטישן אוניװערסיטעט“ (1926–1930). דאָס זײַנען פֿאַר אים געװען יאָרן, װי ער האָט שפּעטער געשריבן אין אַן אױטאָביאָגראַפֿישן אַרטיקל „װעגן זיך און אַזױנע װי איך“, װען „אין אַרבפֿאַקן, אין פּאַרטײשול, אין קאָמוניסטישע אוניװערסיטעטן בײַסן מיר דעם פֿעלדז פֿון װיסנשאַפֿט מיט יונגע פֿאַרעקשנטע צײנער“. שטודירנדיק די געשיכטע פֿון דער קונסט־קריטיק, האָט ער זיך פֿאַראינטערעסירט מיט דער געשטאַלט פֿונעם „ייִדישן פּיסאַרעװ“ — אַבֿרהם־אורי קאָװנער (1842–1909), דעם פּובליציסט פֿון דער השׂכּלה־עפּאָכע, אײנעם פֿון די גרונטלײגער פֿון דער ליטעראַטור־קריטיק אין דער נײַער העברעיִשער ליטעראַטור. אין קאָװנערס ביאָגראַפֿיע האָט בראָנשטײן דערזען די טיפּישע שטריכן פֿונעם „ערשטן ייִדישן ראַזנאָטשינעץ“, און װאָס עס איז באַזונדערס װיכטיק (דאָס האָט אין אײנעם פֿון זײַנע אַרטיקלען װעגן י. בראָנשטײנען אונטערגעשטראָכן דער קריטיקער משה נאָטאָװיטש) — בראָנשטײן האָט שױן אין זײַנע פֿריִיִקע פֿאָרשונגען דערזען אין קאָװנערן אַ קעמפֿער קעגן אידעענלאָזיקײט אין דער ליטעראַטור. זײַן קאָװנער־דיסערטאַציע איז געװען פֿאַרעפֿנטלעכט אין 1930. אײנצײַטיק גיט ער זיך אָפּ מיט דער פֿאָרשונג פֿון דער נײַער ייִדישער סאָװעטישער ליטעראַטור. איזי כאַריק און זעליק אַקסעלראָד, אַהרן קושניראָװ און איציק פֿעפֿער, דוד בערגעלסאָן און הירש אָרלאַנד — יעדער פֿון אָט די אָנגעזעענע שעפֿער האָט באַקומען אין זײַנע אַרטיקלען אַ טיפֿע אָפּשאַצונג. זײַנע ליטעראַריש־קריטישע אַרטיקלען, װעלכע ער האָט געשריבן אין 1925–1930, זײַנען אױפֿגעזאַמלט אין זײַן בוך „אַטאַקע“. נישט שטענדיק זײַנען זײַנע קריטעריעס צונױפֿגעפֿאַלן מיט די אָפּשאַצונגען פֿון אַנדערע אױטאָריטעטע ליטעראַטור־קריטיקער, און עס פֿלעגן זיך פֿאַנאַנדערפֿלאַקערן הײסע שטרײַטן. ער האָט זיך אַ סך פֿאַרנומען מיט סטיל־פֿראַגעס פֿון דער נאָכאָקטאָבערישער ייִדישער ליטעראַטור, האָט פֿאַרעפֿנטלעכט װעגן דעם די אַרבעטן „דער סטילן־קאַמף אינעם פּעריאָד פֿון מיליטערישן קאָמוניזם“, „סטיל־זוכענישן“ און „אױף די װעגן צו דער פּראָלעטאַרישער ליטעראַטור (עטאַפּן)“. בראָנשטײנס שפּעטערדיקע ביאָגראַפֿן האָבן אָפּגעמערקט, אַז צום אַנאַליז פֿון סטיל־קאַמף אין דער ייִדישער סאָװעטישער ליטעראַטור. אין די יאָרן 1917–1921 האָט דער קריטיקער זיך באַמיט צוציִען אַ גרױסן מאַטעריאַל פֿון די דעמאָלטיקע ייִדישע צײַטונגען, זשורנאַלן, אײנמאָליקע אױסגאַבעס. שטודירנדיק „די ערשטע אױפֿבליצן פֿון סטיל־בונטן“ און אױפֿכאַפּנדיק די „מינדסטע רעװאָלוציאָנערע סטיל־דעמאָנסטראַציע אין דער טראַנספֿאָרמאַציע פֿון זשאַנרען, מאָטיװן, געשטאַלטן, סטיליסטיק“, פּרוּװט ער פֿעסטשטעלן די פֿעדעם, װאָס פֿאַרבינדן די ייִדישע ליטעראַטור אין פּעריאָד פֿון מיליטערישן קאָמוניזם, פֿון אײן זײַט, מיט דער עלטערער ייִדישער ליטעראַטור פֿון די 1880ער און 1890ער יאָרן (די אַזױ גערופֿענע „פּראָלעטאַרישע“), פֿון דער צװײטער זײַט. זײַנען אינטערעסאַנט זײַנע מחשבֿות וועגן דעם, װי אַזױ דער טראַדיציאָנעל־באָװשאָװערישער געװיכער־פּײזאַזש װערט איבערגעפֿלאָכטן מיטן נײַעם לירישן פּײזאַזש, װאָס שפּילט אַזאַ ראָלע אין כאַריקס און פֿעפֿערס ליריק װעגן בירגערקריג. װען ער איז פֿון מאָסקװע אַריבערגעפֿאָרן קײן מינסק, איז ער געװאָרן פֿאַרװאַלטער פֿון דער קאַטעדרע פֿון ייִדישער ליטעראַטור און שפּראַך אין פּעדאַגאָגישן אינסטיטוט, דערנאָך װערט ער אַן אָנפֿירנדיקער טוער אין ייִדישן סעקטאָר פֿון דער װיסנשאַפֿט־אַקאַדעמיע פֿון װײַסרוסלאַנד, אַ מיטגליד פֿון צענטראַלן אױספֿיר־קאָמיטעט פֿון דער װײַסרוסלענדישער רעגירונג. װי אַ קריטיקער, איז ער געװען אַקטיװ ניט בלױז אין דער ייִדישער ליטעראַטור. אַ רײ אינטערעסאַנטע אַרטיקלען האָט ער געװידמעט מ. גאָרקין און װ. מאַיאַקאָװסקין, ד. פֿורמאַנאָװן און אי. ערענבורגן. אין די יאָרן 1934–1937 אַרבעט ער אַ סך אין דער װײַסרוסישער קריטיק. האָט מען אים דעם 11טן סעפּטעמבער 1937 אַרעסטירט, צוזאַמען מיט מ. קולבאַקן און אי. כאַריקן. סוף אָקטאָבער האָט מען זיי צעשאָסן.
װערק: „אַטאַקע“, ליטעראַריש־קר יטי־ שע אַרטיקלען, מינסק, 1930; „פּראָ בלע מען פֿון לענינישן עטאַפּ אין דער ל יטע ראַטור־ קענטעניש“, מינסק, 1932; „פֿאַ רפֿע סטיקטע פּאָזיציעס“, מאָסקװע, 1934; „שעפֿערישע פּראָבלעמען פֿון דער ייִד ישער סאָװעטישער פּאָעזיע“, מינסק, 1936.
